Τις λέξεις

Να αγγίζεις με το ανενεργό χέρι μαλακά· το ένα μισό του φύλλου σου – είναι το χέρι παρατηρητής – εκείνο που παρακολουθεί το άλλο να γράφει. Σχεδόν το φλερτάρει, το θαυμάζει τρομερά για την ικανότητα του να γεμίζει τα κενά φύλλα με λέξεις, ιδέες. Το παρακινεί μάλιστα συχνά να συνεχίσει τον μακρύ χορό του απάνω στα λευκά φύλλα – να τα γεμίσει με ζωή. Πού και πού το χέρι χορευτής παύλα γραφέας κάνει μερικά διαλείμματα για να ξαποστάσει. Και τότε είναι που βρίσκει την ευκαιρία να ανταλλάξει μερικές κλεφτές ματιές με το χέρι παρατηρητή:

Χέρι γραφέας: Συχνά περιπλανιέμαι απάνω σε κενές, άσπρες σελίδες, δίχως ζωή, εντελώς νεκρές σελίδες. Και τότε χάνω το θάρρος μου εύκολα. Δε ξέρω εάν θα μπορέσω να συνεχίσω. Πολλές φορές οι λέξεις που ετοιμάζω να ρίξω απάνω στις προκλητικά άδειες σελίδες διαμαρτύρονται – σχεδόν ουρλιάζουν. Διαμαρτύρονται νομίζω, επειδή τις πιάνει ο φόβος. Και εγώ ύστερα δε ξέρω πώς να προχωρήσω. Από τη μία οι λέξεις έχουν κάθε λόγο να αποφεύγουν τις νεκρές σελίδες, από την άλλη όμως θα μπορούσαν να κατανοήσουν καλύτερα το σκοπό τους και να ξεπεράσουν το φόβο τους.

Χέρι παρατηρητής: Γνωρίζουμε και οι δυο μας πολύ καλά ποιός ο σκοπός τους.

Χέρι γραφέας: Γνωρίζουμε. Εκείνες δε γνωρίζουν. Αλλά δεν τις αδικώ. Έχουν υποστεί πολλά οι λέξεις.

Χέρι παρατηρητής: Κάνε να εμφανιστούν απάνω στο χαρτί. Πρέπει να τις πείσεις να αποκαλυφθούν. Αυτός είναι ο σκοπός τους. Άμα δειλιάζουν εκείνες τότε τί απομένει ύστερα; Κομμάτια κενό χαρτί. Η συνεχή αποκάλυψη τους σε τέλειο συγχρονισμό – αυτός είναι ο σκοπός τους. Εάν ήξεραν μόνο πώς μοιάζει… το κενό – δε θα το ήθελαν ποτέ να μείνουν για πάντοτε στην αφάνεια και στο δισταγμό.

Χέρι γραφέας: Απλώς επιθυμούν την ασφάλεια τους.

Χέρι παρατηρητής:  Απλώς. Χα! Απλώς λες – το ξέρεις και ‘συ και ‘γω ότι η ασφάλεια είναι ένας μύθος. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα – τέτοια κατάσταση. Όλα είναι δυνατά κάθε στιγμή. Όποιος νομίζει ότι είναι ή ήταν ποτέ ασφαλές – υπό οποιαδήποτε έννοια, μάλλον τρέφει ψευδαισθήσεις. Ποιός μπορεί άλλωστε να ζήσει παρατηρώντας τον ίσκιο του να τον ακολουθεί συνέχεια; Καλύτερα να μην υπήρξε ποτέ – εάν είναι να ποδοπατά τον ίσκιο του για πάντα.

Χέρι γραφέας: Μα ύστερα ξέρεις είναι και το άλλο: κάποιες από αυτές γνωρίζουν πολύ καλά την αξία τους και δε θα εμφανιστούν έτσι εύκολα.

Χέρι παρατηρητής: Για τον σαπισμένο εγωισμό που μεταλλάχθηκε σε εγωμανία δεν έχω καμία καλή ιδέα.

Χέρι γραφέας: Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι τους…

Χέρι παρατηρητής: Το γνωρίζω αυτό. Εκείνες λεηλατήθηκαν και κακοποιήθηκαν χειρότερα από σώματα – έγιναν γέφυρες για τρομερές, αισχρές συμφωνίες και οδήγησαν σε σκοτεινά, λερωμένα μονοπάτια – συχνά δίχως επιστροφή. Τις λέξεις ναι· τις σεβαστήκαμε λιγότερο από οτιδήποτε άλλο. Δε πήραμε στα σοβαρά τα νοήματα τους, τις περιγελάσαμε και τις απαξιώσαμε – και νομίζαμε ότι μπορούμε να ξεπαστρέψουμε και μπογιατίσουμε τα νοήματά τους. Να φτιάξουμε σύνολα από λεκτικές αλλοιώσεις όποτε εμείς το επιθυμούμε. Εμείς που φτιάξαμε τις λέξεις, εμείς που φτιάξαμε τη γλώσσα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s